از خدا پنهان نیست از شما چه پنهان که شعر «گؤرجک رسول» با مطلع «گلدی بیر خوشلوق جهانا نصرتین گؤرجک رسول» را آماده کرده بودم تا به مناسبت هفته وحدت! در وبلاگ قرار دهم گذشته از گرفتاری‌هایی که فرصت و اجازه این کار را به من نداد نکته‌ای دیگر نیز مرا نسبت به این درج آن کمی بی‌خیال کرد و آن نکته تغییری بود که در مصرع  سوم بند دوم آن اعمال شده بود و مصرع «هم ابابکر و عمر، عثمان و حیدر رهنمون» در برخی نسخ چاپی به «هم ابابکر و عمرـ عثمان، چون بولغاچ رهنمون» آمده بود. بدیهی است که این مصرع بعدها با تصرف ناسخان و یا مصححان! به صورت اخیر در آمده است. شکستگی وزن این مصرع و ذکر نام حضرت حیدر در دیگر شعرهای مختومقلی قرائنی است که همه کس را به این نکته واقف می کند چه اینکه در نسخه چاپ حاج‌طلایی نیز من روایت پیشین را دیده بودم اما در چاپ گل‌نشر مشهد متاسفانه تغییر و تحریف اخیر راه یافته بود. به هر روی، هر چه که بود من از درج آن شعر گذشتم.

به راستی، تا زمانی که چنین تنگ‌نظری‌ها و تعصب‌های قرون وسطایی بین شیعه و سنی حاکم است نه تنها وحدت دست نایافتنی است که از دست دادن اتحاد شیعه و سنی نیز حتمی است. یادش به خیر، دارد در زندان آب خنک می‌خورد آن مرجع شیعی که هفته «وحدت» را «نکبت» نام داد!

طرح و تبلیغ هفته وحدت هر اندازه که از سوی حکومت شعاری تاکتیکی باشد در کلیت جهان اسلام به ویژه در میان ترکان مسلمان، ضرورتی حیاتی است. ضرورتی که نادرشاه بزرگ به درستی دریافته بود چرا که او نتایج فجیع و مخرب تعصب دوسویه شیعه و سنی را شاهد بود. افسوس که فلک فرصت فراگیرشدن ایده های فکری او را نداد. دنیای اسلام چه سودی از این متعصبها دید!؟ چه امیرتیمور حافظ و عارفش که از سر دشمنان شیعی اش مناره ها برآورد و چه شاه اسماعیل قطب و شاعرش که در کاسه سر شیبک خان باده سرمستی می زد. غافل از آنکه حضرت رسولش از هر دوی این رسواییها بیزار بوده است. شاعر بزرگ عصر مشروطه، میرزا علی اکبر صابر در شعر «فخریه» بسیار موجز این گرفتاری دنیای ترک را بیان داشته است.

چندی پیش در خاطرات جاسوس مجارتبار انگلیسی آرمینیوس وامبری که حدود یک قرن و نیم پیش سفری به آسیای میانه داشته می‌خواندم که ترکمنان با اسیران شیعه ترک زبان  خود رفتار بهتری داشتند تا با اسیران غیر ترک، وامبری در «سیاحت درویشی دروغین در خانات آسیای میانه» می‌نویسد: ترکمنان می‌گفتند که: هر چه باشد این کافر برادرمان است!

می‌خواستم با ذکر این نکته خاطر نشان کنم که اتحاد بین ترکمن و آذری نه تنها از رهگذر دین که از رهاورد تاریخ و ملیت تامین است، البته اگر فرقه‌گرایان دوسو بگذارند...!

باری، بگذریم....

هر سال دهه آخر اردیبهشت می‌آید و می‌گذرد و من باز در حسرت حضور در مراسم بزرگداشت شاعر ملی ترک، مختومقلی فراغی می‌مانم، امسال که واحدهای درسی پاگیرم نیست و دلم بدجوری تنگ فراغی است اگر همسفری بیابم و شاید اگر چه نیابم راهی آق‌توقای خواهم شد، البته اگر قسمت باشد! شما چطور؟

بفرما این هم برنامه بزرگداشت: