دهه آخر اردیبهشت‌ماه هر سال، بهشت آق‌توقای مراسم سال‌یاد شاعر ملی ترکمن مختومقلی فراغی را جشن می‌گیرد. هر سال در چنین روزهایی فرهیختگان و هنرمندان و شاعران و روشنفکران ترکمن برسر مزار مختومقلی گرد هم می‌آیند و یاد آن شاعر سترگ را عزیز می‌دارند.

وجود چنین روزی برای ملت ترکمن بسیار حائز اهمیت است؛ اندیشمندان ترکمن سالی یک‌بار در چنین روزی می‌توانند گرد هم آمده و سرگذشت خویش را مرور کنند برای امروز خویش چاره بیاندیشند و آینده‌ای درخشان را برای فرزندان خویش رقم بزنند. و این مختومقلی فراغی است که می تواند چنین اتحاد فرهنگی‌یی را بوجود آورده و دوام ببخشد.

ترکمنان آن‌گاه به اهمیت این روز بیشتر پی خواهند برد که بدانند بسیاری از اقوام ایران چنین شخصیت متفق‌علیه و چنین روز مبارکی را ندارند. جای دوری نروم همین خود ما ترکهای آذری از چنین نعمت بزرگی محرومیم. هر چند شاعران آذری بزرگی وجود داشته است اما یا مزارشان در ایران نیست مانند فضولی و نسیمی و یا اینکه از زمره‌ی ترکان پارسی‌سرا بوده‌اند و شخصیت خویش را برای قوم پارس به مصادره رسانده‌اند و یا اینکه به خاطر وجود برخی ابعاد شخصیتی و تاریخی نمی‌توانند چنین نقش بزرگی را در میان ترکان ایران ایفا نمایند.

هر سال اردیبهشت ماه می‌آید و می‌گذرد و باز من در حسرت حضور بر سر مزار مختومقلی می‌مانم. راستش چند سالی است که با یکی از دوستان عزیزم ـ که شاعر و محقق فرهیخته‌ای است – مشتاقیم که در مراسم سالیاد فراغی حاضر باشیم و ضمن عرض ادب و احترام به ساحت حضرت مختومقلی فراغی، پیام دوستی و مهر و سلام و دورود آذربایجانی‌های ایران را به مردم ترکمن برسانیم. اما هر سال به یک بهانه‌ای از سفر باز می‌مانیم. البته معلوم نبودن زمان و مکان دقيق مراسم نيز يکی از بهانه‌های هر سال ماست. به‌ هر حال امسال هم گذشت تا سال‌های دگر چون شود.

به امید سرافرازی و همدلی روزافزون ملت ترکمن!