فتاح!
فتاح!
ايران ـ توران بو گون قولون آستيندا
سوردون ايندي بو دوراني سن فتاح
هامي توركمن اوينار چؤلون اوستونده
توكمه گينن ناحق قاني سن فتاح
بوگون شاه‌سان ائرته گدا اولار سان
ائلده‌ن گونده‌ن مال‌دان جدا اولارسان
بير گون جانين چيخيب فدا اولارسان
قازانيرسان چوخ گناهي سن فتاح
گؤزوم يتر بيلسن باشيم آلارسان
كونده‌لييب مني چايا سالارسان
من حق دئديم سن چوخ گناه قيلارسان
بو آليشين بيرله جاني سن فتاح
سن توركمن ائلينين گونون سولدوردون
قانلار توكوب گؤزه‌ل يوردوم دولدوردون
شهيد اولان‌لارين باشين قالديردون
اونودارسان تخت ـ كاني سن فتاح
خلقين اؤجو چوخدور اقبالين يامان
تختين سينار دئمه قالارام آمان
يا اؤلرسن يا زندان سن بي‌گمان
چون كي زه‌هر قيلدين ناني سن فتاح
فرمانيندان تالان دوشدو ائل‌‌لره
قول وئردون سن ناحق گؤزده سيللارا
قيرخ قامچي‌دان بويوردون نازيك بئل‌‌لره
دريا ائتدين گؤزده سئلي سن فتاح
آييردين آتادان، آنا قارداش‌دان
قول بيرله آياقدان ساققالدان ساچدان
دندان‌دان زبان‌دان عقل‌دن هوش‌دان
زندان ائتدين بو جهاني سن فتاح
آييردين آغلاييب قالدي يارلارميز
فلكه يئتيردين تاردان زارلاريميز
آداملار آسيغلي دوريار دارلاريميز
يوزدن توتدون بيل قصابي سن فتاح
فراغي درد آيديب درده يانمالي
قان يودوب ظالم فتاح قانمالي
ديري اؤزوم‌‌ليكن اؤلو سانمالي
آنسان اؤلدور بو دستاني سن فتاح
ترجمه‌ی فارسی يکی از شعرهای مختومقلی فراغی. در ترجمه از کتاب گرانسنگ جناب آقای عبدالرحمن ديه‌جی بهره برده‌ام.
(فتاح لقب پادشاهي است؛ به‌قولي نادر و به قولي كريم‌خان زند.)
فتاح!
ايران و توران امروز زير دستان تو
و دوران به كام توست اي فتاح!
تركمنان آزاد و رها در دشت‌ها مي‌زيند
بدان و به ناحق خون آنان را مريز
امروز شاهي و فردا گدا خواهي شد
از ثروت و بخت و مردمت جدا خواهي شد
و روزي ديگر جان سپرده و فدا خواهي شد
گناهان بسياري مرتكب مي‌شوي اي فتاح
مي‌دانم اگر سخنانم به گوش تو رسد
سر از تنم جدا خواهي كرد
و يا بسته و به رودخانه‌ام خواهي انداخت
من حق گفتم تو بسيار گناه مي‌ورزي
تو با جان‌هايي كه مي‌ستاني اي فتاح
تو آفتاب ايل تركمن را پژمراندي
خون‌ها ريخته و سرزمين زيبايم را پر[از خون] كردي
سرهاي شهيدان را بر سر نيزه‌ها نشاندي
بدان كه تخت و دولتت را از ياد خواهي برد
انتقام ملت سخت است و اقبالت بد
اي كه نانمان را به زهر آلودي!
گمان مبر كه در امان خواهي ماند
تختت درخواهد شكست
و بي‌گمان به مرگ يا زندان خواهي رفت اي فتاح!
به فرمان تو ايل‌ها تار و مار شد
و ظالمانه سيلي به صورت‌ها زدي
و با «چهل تازيانه» بر كمرهاي باريك كشيدي
و سيل را در چشمانمان دريا كردي اي فتاح!
از پدر و مادر و برادر‌ها جدايمان كردي
از دست و پاها و محاسن و گيسوانمان را كندي
و دهان و زبان و عقل و هوشمان را از ما گرفتي
و اين جهان زنداني ساختي برايمان اي فتاح
جدايمان كردي و يارهامان گريان ماندند
فرياد و زاري‌مان با ضرب تازيانه‌ها به‌گوش فلك رساندي
مردهامان را بر دارهاي برافراشته آويختي
و بدان كه جلّادان را از رو بردي اي فتاح!
فراغي درد مي‌سرايد و از درد سوزان است.
و فتاح خونخوار، همچنان خون‌نوشان.
اگر چه زنده‌ام اما بسان مردگان.
اگر توانستي سروده‌ي مرا نيز به‌قتل برسان، اي فتّاح!